y yo también

Hainbat lagunek, zerbait maite nautenak seguraski, animatu naute idaztera behin biño gehigotan, nunbait ahalmenak ikusten dizkidatelako. Eta norberak ongi edo eta gustora egiten dakiena egitea ona da, berarentzat eta ondokoentzat, ahalmenak garatzea, alegia. Eta batek burniakin lan egiten badu ongi, arotz lanak egitea izanen du honen, eta erakustea baldin badu gustuko, irakasle izatea izanen da onena beretzat eta gainerakoentzat. Burnizko lanak beharrezkoak direlako, irakasleak bezala, eta igeltseroak edo medikuak bezala.
Biño… Idatzi, zertarako? Ni azitzeko ona baldin badut idaztea, ongi, idazteak mesede egiñen dit eta ni gustora. Biño, idazkiak irakurtzeko izaten dire, normalean. Eta zertarako balio dio norbaiteri nere idatziak irakurtzia? Nik nere barrenak ustutzen baditut neretzat ona delako, ze zentzu du nere barreneko batzutan perla eta bertzetan zaborrak, irakurtzia? Ez al du ba denbora galtzen nik idatziak irakurtzen dituenak?
Denon helburua azitzea baldin bada, hau da, gure pertsona garatu, adimena zabaldu… nere purrustadak irakurtzen dituen bitartean bere hazkuntze lana alde batera uzten ari da.
Orduan, zertarako idatzi? Erantzun bakarra hauxe da: ni lasaitzeko idatzi eta kitto. Alegia, idaztea barrenak ustutzea baldin bada, kaka egitia bezala izanen da, Atsegiña hartzen dugula ustutzean, gero kaka hori komunako zolotik juaten bada ere, guregandik batere begirunik hartu gabe.
Orduan, nere idazkiak komuneko zulotik botatzia berdin izanen da, behin nere buru eta eskutatik aterata euren betebeharra bete bait dute.
Amen.

Aspaldin, probatu aintziñetik, neretako etzela pentsatzen nun, etzela gure herrikua, gure kulturakua, hegoaldekua baizik. Badakizue, Andaluzia gauza urrutikua ta bitxia da han inoiz izandu ezten euskaldunarentzat, hainbat gehigo, herri ttiki batin hazi denarentzat.

Biño adinakin, mundu pixko bat ikusten hasi nitzenarekin batera, Sanferminetako txoznetan eskuragarri zagola ikusi nun, ta hango jende batzuk hartzen bazuten, kaltegarria etzela izanen pentsatuz ere. Aleia, nere gorputz ta euskaldun izaerarentzat etzuela ondorio kaltegarririk izanen.

Biño etzen esperientzia ona izan, gutti hartu banun ere, ordutan nabarrittu nittun bere ondorio ezatseginak.

Horren ondotik, berriz ere lengo urrutiko gauza hura izatera itzuli zen neretzat.

Kontu etzen hortan geldittu. Haundik urte mordoxka batera, Cadizeko neska batekin hasi nitzen, ta ondorioz, bere eskutik Andaluzia hurbilagotik izautzeko aukera izan nun.

Hontakun, esperientzia etzen txarra izan, biño ezta ere saltoka hasteko modukua, ez nion grazia berezirik hartu.

Handik guttira berriz, lagun batek zera aipatu zidan: berak maiz erosten zuela, prezio honin, prestatzen lanarik gabe, tetra brik gisako hontzitan. Edozein apurutik ateratzeko modu aproposa. Kasu in nion ta probaketari ekin, etziren denak berdinak, ez horixe, biño aurkittu nun nere gustukua, nere marka gogokoena. Gaur egun ia engantxatuta nagola erran daitteke, ontzia ideki, ta edan eta edan, asetzia kostatzen zaitt. Batzutan, ezin geldittuz lehertu arte iretsiko ote duten beldurrez, kezkatzen naiz.

Nork erran bihar zun oain dela urte batzuk, hainbertze maitatuko zintudala, gazpatxo maitia….